Barndomsminne frå Nordland

Elias Blix



Aa eg veit meg eit land

langt der uppe mot nord,

med ei lysande strand

millom høgfjell og fjord.

Der eg gjerne er gjest,

der mitt hjarta er fest

med dei finaste, finaste band.

Å eg minnest, eg minnest

so vel dette land!

 

Der eit fjell stig mot sky

med si kruna av snø,

og i lauvklædnad ny

det seg speglar i sjø,

og det smiler mot strand

med si bringa i brand

i den solklaare kveld.

Aa eg minnest, eg minnest

so vel dette fjell!

 

Ja eg kjenner den stad

der eg stima som gut,

der eg kaua og kvad

so det svara fraa nut,

der eg leika og log

i den lauvklædde skog

millom blomster og blad

Aa eg minnest, eg minnest

so vel denne stad!

 

Og naar vinden var spak,

fór um fjorden eg rundt,

der eg rodde og rak

som ein fiskande glunt.

Der eg leikande laag

og meg vogga paa vaag

i den nattsol der nord

Aa eg minnest, eg minnest

so vel denne fjord!

 

Med det daarande hav,

som no drøymer so stilt,

vert ei glupande grav

naar det reiser seg vilt.

Snart det lokkar og lær,

snart det yver deg slær

og dreg baaten i kav.

Aa eg minnest, eg minnest

so vel dette hav!

 

I min heim var eg sæl,

av di Gud var attved,

og eg kjende so vel

kor det anda Guds fred,

naar til kyrkja me fór,

naar me heime heldt kor,

og med moder eg bad.

Aa eg minnest, eg minnest

so vel denne stad!

 

Denne heim er meg kjær

som den beste paa jord.

Han mitt hjarta er nær,

denne fjetrande fjord,

og det maalande fjell

og den straalande kveld,

hugen leikar paa deim.

Aa eg minnest, eg minnest

so vel denne heim!

 

Og eg lengtar so tidt

dette landet aa sjaa,

og det dreg meg so blidt,

naar eg langt er ifraa.

Med den vaknande vaar

vert min saknad so saar,

so mest graata, mest graata eg kan.

Aa eg minnest, eg minnest

so vel dette land!